Lisiczka Ruda i Cicha Rzeka

W głębi zielonego lasu, gdzie rosną wysokie sosny i śpiewają ptaszki, żyła mała lisiczka o imieniu Ruda. Miała miękkie, rude futerkoi błyszczące czarne oczka, które zawsze ciekawie spoglądały na świat.

Każdego ranka Ruda wybiegała ze swojej norki, by powitać nowy dzień. Uwielbiała spacery nad Cichą Rzeką, która płynęła przez środek lasu, nucąc delikatną melodię.

Tego dnia, gdy słońce właśnie wstało zza drzew, Ruda jak zwykle pobiegła nad brzeg rzeki. Ale coś było nie tak. Zamiast wesołego szemrania wody, panowała dziwna cisza.

- Dzień dobry, Cicha Rzeko! - zawołała Ruda, ale nie usłyszała odpowiedzi.

Zaniepokojena lisiczka pobiegła wzdłuż brzegu i zobaczyła, co się stało. Wielka gałąź spadła z dębu i zablokowała nurt rzeki. Woda stała w miejscu, smutna i bezradna.

- Och, biedna Cicha Rzeko - szepnęła Ruda. - Co możemy zrobić?

Nagle usłyszała słaby, bulgoczący głos:

- Pomóż mi, mała Rudo. Nie mogę płynąć dalej. Zwierzątka w dolinie czekają na moją wodę do picia.

Ruda od razu wiedziała, że musi coś zrobić. Gałąź była jednak bardzo duża i ciężka. Sama nie dałaby rady jej przesunąć.

- Nie martw się - powiedziała z determinacją. - Znajdę sposób!

Pomyślała chwilę i wpadła na pomysł. Pobiegła przez las, odwiedzając wszystkich swoich przyjaciół.

Najpierw zatrzymała się przy norze Zajączka Długouchego.

- Potrzebuję twojej pomocy! - zawołała. - Cicha Rzeka jest w tarapatach!
- Oczywiście, Rudo! - odparł Zajączek, wyskakując z norki.

Potem poszli razem do Bobra Przemka, który budował tamę niedaleko.

- Bobr Przemek, czy pomożesz nam? - zapytała Ruda.
- Dla Cichej Rzeki zrobię wszystko! - odburknął serdecznie Bóbr.

W końcu poprosili też Niedźwiadka Mikę, który właśnie budził się po porannej drzemce.

- Hmm, problem z rzeką? To poważna sprawa - mruknął Niedźwiadek. - Moja siła do waszej dyspozycji!

Wszyscy razem wrócili nad brzeg rzeki. Gałąź wydawała się jeszcze większa, ale teraz mieli plan.