Wilk i siedem koźlątek

Była sobie kiedyś koza. Miała ona siedem koźlątek, a kochała je tak, jak tylko matka potrafi kochać swoje dzieci. Pewnego dnia wybrała się do lasu po jedzenie. Przywołała całą siódemkę i rzekła:
- Drogie dziatki, muszę wyjść do lasu. Bądźcie grzeczne, gdy mnie nie będzie, zamknijcie drzwi i miejcie się na baczności przed wilkiem! Jeśli uda mu się wejść, pożre was ze skórą i kośćmi. Łotr umie się przebrać, ale poznacie go po chropawym głosie i czarnych łapach.
Koźlątka zaś rzekły:
- Droga matko, będziemy mieć się na baczności, nie troszcz się o nas.
Koza zabeczała i ruszyła spokojna w drogę.

Ni trwało długo, a zapukał ktoś do drzwi domu i zawołał:
- Otwórzcie, drogie dziatki, wasza mama przyszła i każdemu coś przyniosła!
Lecz koźlęta poznały po chropawym głosie, że to był wilk.
- Nie otworzymy - zawołały - nie jesteś naszą mamą. Ona ma cienki i łagodny głos, a twój głos jest chropawy. Jesteś wilkiem!

Poszedł więc wilk do kramarza i kupił sobie wielki kawał kredy. Zjadł go i tak jego głos zrobił się cienki. Potem wrócił, zapukał do drzwi i zawołał:
- Otwórzcie, drogie dziatki, wasza mama wróciła i każdemu coś przyniosła!
Lecz wilk położył łapę na parapecie. Zobaczyły to dzieci i zawołały:
- Nie otworzymy! Nasza mama nie ma takiej czarnej łapy jak ty. Ty jesteś wilk!

Poszedł więc wilk do piekarza i rzekł:
- Uderzyłem się w łapę, posmaruj mi ją ciastem!
Gdy mu już ją piekarz posmarował, pobiegł wilk do młynarza i rzekł:
- Posyp mi łapę białą mąką!
Młynarz pomyślał, że wilk chce kogoś oszukać i się wzbraniał, lecz wilk rzekł:
- Jeśli tego nie zrobisz, zjem ciebie!
Wystraszył się młynarz i pobielił mu łapę.

Poszedł więc łotr po raz trzeci pod drzwi, zapukał i rzekł:
- Otwórzcie, drogie dziatki, wasza mama wróciła i każdemu coś przyniosła!
Koźlęta zawołały:
- Pokaż nam swoją łapę, żebyśmy widziały, że jesteś naszą mateczką.
Wilk położył łapę na parapecie. Gdy koźlęta ujrzały, że była biała, uwierzyły w to, co mówił i otworzyły drzwi.