Srebrzysta mgła
Pewnego wieczoru mały Janek odkrywa w dolinie tajemniczą, srebrzystą mgłę, w której wędrują senne zwierzęta. Jedno z nich, małe i zagubione, prosi go o pomoc. Razem wyruszają przez spokojną noc, ucząc się, że mgła nie kryje strachu, lecz prowadzi tych, którzy jej zaufają.
Wieczór przykrył niebo miękką, granatową kołdrą, a gwiazdy zaświeciły jedna po drugiej, jakby ktoś zapalał małe lampki w wielkim domu. Janek stał przy oknie swojego pokoju i patrzył na dolinę za ogrodem. Coś tam było. Coś srebrzyste, ciche i delikatne.
Z doliny unosiła się mgła. Ale nie zwykła mgła. Była miękka jak bawełna, lśniąca jak księżyc, a w środku poruszały się świetliste kształty. Jeden wyglądał jak niedźwiadek. Drugi jak jeleń z gałązkami na głowie. Trzeci jak mały lis z puszystym ogonem.
Janek włożył ciepły sweter, zsunął się cicho po schodach i wyszedł do ogrodu. Trawa była chłodna pod jego stopami, a powietrze pachniało miętą i spokojnym wieczorem. Powoli szedł ku dolinie, a mgła zbliżała się do niego jak zaproszenie.
Nagle przy jego nodze coś pisnęło.
- Hej. Czy możesz mi pomóc?
Janek spojrzał w dół. Przy jego stopie siedziało małe, świetliste zwierzątko. Wyglądało jak myszka, ale jej sierść połyskiwała srebrem, a oczy miały barwę łagodnego księżyca.
- Zgubiłam drogę powiedziała myszka cichym głosem. Wszyscy już poszli, a ja nie wiem, którędy do krainy snów.
- Kraina snów? szepnął Janek.
- Tak. Tam właśnie wędrujemy każdej nocy, my senne zwierzęta. Przynosimy dzieciom piękne sny. Ale ja po raz pierwszy szłam sama i zabłądziłam.
Janek przykucnął i wyciągnął dłoń. Myszka weszła na nią ostrożnie. Była lekka jak piórko i ciepła jak słońce w południe.
- Pomogę ci odezwał się chłopiec. Razem znajdziemy drogę.
Weszli razem w mgłę. Janek myślał, że będzie się bał, bo mgła była gęsta i nie wszystko było w niej widoczne. Ale nie poczuł strachu. Poczuł za to coś dziwnego i dobrego. Jakby mgła była jak ramiona mamy, które otulają, gdy zrobi się chłodno.
