Wania i Gwiazdki
Mała owieczka Wania nie może zasnąć i wychodzi na łączkę, by popatrzeć w nocne niebo. Tam migoczące gwiazdki zdradzają jej pewien sekret. Cicha i kojąca bajka na dobranoc, która pomoże każdemu małemu słuchaczowi spokojnie zamknąć oczy i odpłynąć w krainę snów.
Na zielonej łączce, tuż przy starym lesie, stała mała zagroda. A w tej zagrodzie, na miękkim sianie, leżała owieczka Wania.
Wszystkie inne owieczki już spały. Mama śpiła. Tata spał. Nawet mały braciszek Puszek, który zawsze zasypiał jako ostatni, teraz cicho sapał przez noś.
Tylko Wania nie mogła zasnąć.
Przewracała się na jeden bok, potem na drugi. Zwijała się w kłębuszek, potem znów się prostowała. Wełna ją trochę swędziała, siano trochę szeleściło, a sen nie przychodził.
W końcu Wania wstała cichutko, żeby nikogo nie obudzić, i wyszła przed zagrodę.
Niebo było ogromne i granatowe jak najgłębsze jezioro. A na tym niebie świeciły gwiazdki. Tak wiele gwiazdek, że Wania aż otworzyła szeroko swoje okrągłe oczka.
Nagle jedna gwiazdka zamrugała mocniej niż inne. Potem druga. Potem trzecia.
- Hej, mała owieczko! Czemu nie śpisz?
Wania rozejrzała się zdziwiona. Głos był drobniutki, srebrzysty, jakby ktoś dzwonił małym dzwoneczkiem.
- Nie mogę zasnąć oznajmiła Wania szeptem. Sen do mnie nie przychodzi.
- Och, my to znamy odpowiedziała gwiazdka, ta najjaśniejsza, z samego środka nieba. My też kiedyś nie mogłyśmy zasnąć o świcie, gdy słońce nas wołało.
- I co wtedy robiłyście zapytała Wania.
- Liczyłyśmy siostry powiedziała gwiazdka ciepło. Liczyłyśmy po cichu, jedna po drugiej. I zanim doliczyłyśmy do końca, już spałyśmy.
Wania zmrużyła oczy i popatrzyła na niebo. Gwiazdek było naprawdę bardzo dużo.
- Ale ja nie umiem liczyć tak wysoko szepnęła.
- To nie szkodzi odrzekła gwiazdka i zamrugała łagodnie. Licz powoli. Licz tak wolno, jak kroczy śpiący baranek. Jedna... dwie... trzy...
