Baśń o Latającym Statku

W małej wiosce, na dalekiej Rusi, żyli sobie dziadek i babcia. Mieli trzech synów. Dwóch starszych było przystojnych, silnych i zarozumiałych, a najmłodszy, Misza, uchodził za głuptasa. Za to Misza miał dobre serce: z każdym się zaprzyjaźnił i każdemu podał rękę, gdy ktoś potrzebował pomocy.

Pewnego razu, tuż po żniwach, po okolicy rozeszła się wieść, że car wyda córkę za mąż. Warunek był jeden: kto zbuduje latający statek, ten zostanie carskim zięciem. Starsi bracia wzięli siekiery i zapasy jedzenia i poszli do lasu. Ścięli najwyższą sosnę, oczyścili ją z gałęzi i zaczęli się zastanawiać, jak z niej zbudować statek.

Nagle z głębi lasu wyszedł Dziad Samojad, siwy starzec z muchomorem przy kapeluszu, który wędruje po lasach i jednym pomaga, a innym płata figle.

- Dajcie, synkowie, kęs jadła i łyk wody, bo od dwóch dni nic w ustach nie miałem - poprosił.

- Idź sobie, dziadu! Nic ci do nas i do naszego jedzenia - odburknęli bracia.

- Tak mi się widzi, że i statku latającego nie zbudujecie. Co najwyżej wyjdzie wam dziurawe koryto - zaśmiał się Dziad Samojad i zniknął.

Bracia strugali i ciosali przez cały tydzień, ale statek nie wychodził. Wyszło im tylko koryto, i to dziurawe. Wrócili więc do domu z niczym.

- To teraz ja pójdę do lasu - powiedział Misza.

Wziął kawałek suchego chleba, dzbanek wody, siekierę na ramię i bałałajkę pod pachę, i poszedł w ciemny las.

Stanął wśród drzew i rozglądał się, które najlepiej nadałoby się na statek, gdy ktoś wyszedł z zarośli i poklepał go po ramieniu. Był to Dziad Samojad.

- Czego tu szukasz, chłopcze? - zapytał.

- Drzewa na latający statek - odparł Misza.

- A masz co jeść?

- Mam tylko czerstwy chleb i wodę ze studni. Wstyd mi taką strawą częstować, ale innej nie mam.

- Siadajmy i jedzmy. Co może być lepszego od chleba, który rośnie w kłosach na słońcu, i od wody, która podlewa go z chmur - powiedział Dziad Samojad.

Usiedli na mchu i zjedli wszystko, co Misza przyniósł. Chłopiec zagrał na bałałajce, a Dziad Samojad zaśpiewał razem z nim. Tak miło spędzili czas, że Misza nie ściął ani jednej gałązki.

W końcu Dziad podniósł się z mchu i rzekł:

- Dziękuję ci za poczęstunek, teraz ja się odwdzięczę. Znajdź dąb z najgrubszym pniem i gałęziami rosnącymi na krzyż. Uderz go trzy razy toporem, ale nie ostrzem, tylko obuchem. Potem połóż się na ziemi i czekaj, aż ktoś cię zawoła.

Ledwie to powiedział, zniknął tak nagle, jak się pojawił. Misza odnalazł najgrubszy dąb, uderzył w pień trzy razy obuchem topora i położył się w trawie. Leżał, aż usłyszał głos Dziada Samojada:

- Wstawaj! Tylko pamiętaj: nikomu nie odmawiaj pomocy i nikomu nie odmawiaj miejsca na swoim statku.

Misza zerwał się na nogi i oniemiał. Tuż nad ziemią kołysał się w powietrzu piękny drewniany żaglowiec o trzech masztach, a wiatr wydymał jego białe płócienne żagle.

Wskoczył Misza na pokład, napiął żagle, zakręcił sterem i wzbił się w niebo. Poleciał ponad koronami drzew, ponad mgłami i wzgórzami, i wypatrywał, czy ktoś nie potrzebuje podwiezienia.

Najpierw zobaczył człowieka, który leżał z uchem przy ziemi i coś liczył na palcach.

- Witaj, człowieku! W czym ci pomóc? - zawołał Misza.

- Jestem Uszakow, słyszę wszystko na świecie. Słyszę, że do cara przyjechało dwadzieścia razy po dwudziestu gości, ale nie umiem policzyć, ilu to razem.

- Wsiadaj, policzymy ich razem z góry - zaproponował Misza.

Po chwili spotkali Bystrowa, biegacza, który jedną nogę trzymał podwiązaną za pasem, a na drugiej skakał jak wróbel.

- Co ci się stało w nogę? - zapytał Misza.

- Nic, jestem biegacz Bystrow. Gdybym rozprostował obie nogi, cały świat przebiegłbym w godzinę.

Misza zaprosił i jego na pokład.

Potem ujrzeli myśliwego, który celował z łuku prosto w niebo.

- Do czego celujesz, do chmur? - zapytał Misza.