Królewna Śnieżka
Na motywach: Bracia Grimm
Śnieżka i siedmiu krasnoludków to klasyczna baśń o pięknej królewnie, która musi stawić czoła zazdrosnej macosze. Uciekając przed jej mrocznymi planami, Śnieżka znajduje schronienie w chatce siedmiu krasnoludków, gdzie odkrywa siłę przyjaźni i odwagi. Pełna magii, przygód i wzruszeń, opowieść pokazuje, że dobro zawsze zwycięża zło, a miłość i czyste serce mogą przezwyciężyć każdą przeszkodę. Idealna zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, ta ponadczasowa historia rozgrzeje serca czytelników w każdym wieku.
Dawno, dawno temu w królestwie otoczonym górskimi lasami żyła piękna królowa. Mieszkała w pałacu z różowego piaskowca i była szczęśliwa, bo wkrótce miała urodzić dziecko. Pewnego zimowego dnia siedziała przy oknie z hebanu, wyszywając błękitne niezapominajki na śnieżnobiałym płótnie. Nagle ukłuła się igłą w palec, a na śniegu spadła kropelka krwi.
- Ach - westchnęła - chciałabym mieć córeczkę o cerze białej jak śnieg, ustach czerwonych jak krew i włosach czarnych jak heban.
Wkrótce królowa urodziła dziewczynkę, spełniając swoje życzenie. Nazwano ją Śnieżką. Jednak radość nie trwała długo - królowa zmarła niedługo po narodzinach córki, a król pogrążył się w smutku. Przez wiele lat samotnie wychowywał Śnieżkę, aż w końcu ożenił się ponownie. Nowa królowa była piękna, lecz jej serce było zimne i próżne. Całe dnie spędzała przed zaczarowanym lustrem, pytając:
- Zwierciadełko, powiedz przecie, któż jest najpiękniejszy w świecie?
A lustro zawsze odpowiadało:
- Tyś najpiękniejsza w tym świecie.
Śnieżka dorastała, stając się coraz piękniejsza, łagodna i dobra. Pewnego dnia, gdy miała siedemnaście lat, królowa znów spytała lustro, a ono po raz pierwszy odpowiedziało:
- Tyś piękna jak gwiazdy na niebie, lecz Śnieżka piękniejsza od ciebie.
Wtedy serce królowej przepełniła zazdrość. Zawołała myśliwego i rozkazała mu:
- Zabierz Śnieżkę do lasu i zabij ją. Przynieś mi jej serce na dowód, że wykonałeś rozkaz.
Myśliwy zabrał dziewczynę w głąb lasu, lecz nie miał odwagi jej skrzywdzić.
- Uciekaj, Śnieżko, jak najdalej! Królowa chce twojej śmierci.
Dziewczyna pobiegła przed siebie, przerażona i zapłakana. Myśliwy, by nie wzbudzić podejrzeń, przyniósł królowej serce zająca. Królowa była przekonana, że Śnieżka nie żyje.
Śnieżka długo błądziła po lesie, aż w końcu natrafiła na małą chatkę pośród drzew. Weszła do środka i zobaczyła siedem małych talerzyków, siedem krzesełek i siedem łóżek.
- Kto tu mieszka? - pomyślała.
Była głodna i zmęczona, więc zjadła odrobinę chleba i napiła się wody z każdego kubeczka. Potem położyła się na najmniejszym łóżeczku i zasnęła.
Wieczorem do chatki wróciło siedmiu krasnoludków.
- Kto spał w moim łóżku? Kto jadł z mojego talerzyka? - pytali zdziwieni.
Gdy zobaczyli śpiącą Śnieżkę, zdumieli się jej urodą. Rano dziewczyna obudziła się i przestraszona zaczęła przepraszać. Krasnoludki jednak uśmiechnęły się.
- Nie bój się, dziecko. Jeśli zostaniesz z nami i pomożesz w domu, możesz tu mieszkać.
Śnieżka zgodziła się z radością i odtąd dbała o dom, gotowała, prała i śpiewała im wesołe piosenki.
