Czerwony Kapturek

Dawno, dawno temu, w małej wiosce na skraju wielkiego lasu, żyła sobie dziewczynka, którą wszyscy nazywali Czerwonym Kapturkiem. Imię to zyskała, ponieważ zawsze nosiła piękny, czerwony płaszczyk z kapturem, który dostała od babci na swoje urodziny. Płaszczyk był tak wygodny i ciepły, że dziewczynka nie rozstawała się z nim nawet latem.

Czerwony Kapturek był bardzo radosnym i pomocnym dzieckiem. Mieszkała z mamą w małym, ale przytulnym domku z drewnianym płotem i ogrodem pełnym kwiatów.

Pewnego dnia mama zawołała ją do kuchni, gdzie na stole stał wiklinowy kosz pełen pyszności: świeżo upieczone ciasto, słoik domowego dżemu i butelka soku malinowego.
- Kochanie, babcia źle się czuje. Zanieś jej to ciasto i sok, żeby poczuła się lepiej - powiedziała mama. - Pamiętaj, idź prosto przez las i nie zatrzymuj się po drodze. Las bywa niebezpieczny, zwłaszcza gdy zaczyna zmierzchać.

Czerwony Kapturek z radością zgodziła się pomóc. Wzięła koszyk, założyła swój czerwony płaszczyk i wyruszyła w drogę.

Las był piękny, szczególnie wiosną. Drzewa, obsypane świeżymi liśćmi, szumiały delikatnie na wietrze, a ptaki śpiewały swoje wesołe melodie. Dziewczynka szła, podziwiając kwiaty i słuchając dźwięków natury, aż nagle zza krzaka wyszedł wilk.
- Dokąd idziesz, dziewczynko? - zapytał wilk, udając miłego i uprzejmego.
- Idę do babci. Zanoszę jej ciasto i sok, żeby szybciej wyzdrowiała.

Wilk, który był bardzo sprytny, szybko wymyślił plan.
- A gdzie mieszka twoja babcia? - zapytał.
- W domku pod dużym dębem, za żywopłotem.

Wilk uśmiechnął się w duchu, ale nie chciał, żeby dziewczynka go podejrzewała.
- A co masz w koszyku?
- Ciasto, dżem i sok. Wszystko to, co babcia lubi najbardziej.
- To miłe z twojej strony. A może zobaczysz jeszcze te piękne kwiaty tam na polanie? Babcia na pewno ucieszy się z bukietu.