Calineczka

Dawno, dawno temu żyła sobie kobieta, która bardzo pragnęła mieć dziecko, ale nie mogła go mieć. Pewnego dnia, zdobywszy się na odwagę, poszła do mieszkającej na skraju lasu czarownicy i poprosiła:
- Pomóż mi. Tak bardzo chciałabym mieć maleństwo.

Czarownica przyjrzała się jej uważnie.
- Rzadko pomagam ludziom - mruknęła. - Ale tobie naprawdę potrzebne jest dziecko, którym mogłabyś się opiekować. Masz tu ziarno. Wracaj do domu i zasiej je w doniczce, a zobaczysz, co się stanie.

Kobieta zrobiła dokładnie to, co kazała jej czarownica. Po kilku dniach z ziarna wyrósł kwiat tak piękny, że pochyliła się i zachwycona pocałowała jego płatki. Wtedy pąk pękł. Wewnątrz siedziała śliczna maleńka dziewczynka. Miała błękitne oczy, złote włosy i różową sukienkę. Mierzyła tylko jeden cal, więc kobieta nazwała ją Calineczką.
- Moja kochana córeczka - mówiła do niej, a mała śmiała się i wyciągała rączki.

Dziewczynka była szczęśliwa. Spała w wygodnym łóżeczku z łupiny orzecha, na miękkim puchu, a przykrywała się płatkiem róży. Nocą lubiła słuchać świerszczy, zaś w ciągu dnia pływała na zielonym liściu unoszącym się na wodzie, którą kobieta nalała do głębokiego talerza stojącego na stole. Wokół rozsypane były kwiaty, a słońce skrzyło się w drobnych falach.

Jednak pewnej nocy, śpiącą na parapecie okna w skorupce z orzecha, Calineczkę spostrzegła zielona ropucha.
- Kum, kum - powiedziała cicho, żeby jej nie obudzić. - To, zdaje się, bardzo piękne dziecko. Szkoda, że nie jest zielona ani nie ma pryszczów na plecach, ale i tak będzie z niej dobra żona dla mojego syna.

I porwawszy skorupkę, zeskoczyła prosto na ścieżkę wiodącą nad zarośnięty rzęsą staw, gdzie mieszkała.
- Rech, rech - przywitał ją zielonobrązowy syn z pryszczami na plecach.
- Oto twoja narzeczona, kum, kum.
- Rech, rech? - zdziwił się młodzieniec i ledwie rzuciwszy okiem na Calineczkę, skoczył w muliste bajorko.
- Ach, te dzieci - mruknęła ropucha. - Żadnej wdzięczności. Porozmawiam z nim rano, a mała tymczasem musi pozostać tutaj.

Postawiła skorupkę na liściu wodnej lilii i skoczyła za synem. Plum. Plusk jeziora obudził Calineczkę.
- Gdzie ja jestem? Co się stało?

Ale nikt jej nie odpowiadał. Wystraszona i zmarznięta siedziała na liściu bez ruchu aż do rana. Wtedy przypłynęła ropucha, żeby przedstawić jej swojego syna.
- Rech, rech - powiedział bez przekonania przyszły małżonek.

Nie chciał być nieuprzejmy, ale wolał, by jego żoną została jakaś śliczna ropuszka. Tyle ich mieszkało nad stawem… Razem z matką wzięli wygodne łóżeczko i odpłynęli, by przygotować mieszkanie na przybycie nowej lokatorki. Calineczka została sama. Schowała twarz w maleńkich dłoniach i głośno zapłakała. Ach, jak bardzo tęskniła do małego, cichego domku.

Jej szloch usłyszały rybki. Wystawiły głowy ponad brzeg liścia, a gdy dziewczynka opowiedziała im, co się stało, przegryzły grubą łodygę i oto Calineczka była wolna. Chwyciła źdźbło trawy i wiosłowała nim, by dostać się na brzeg, lecz porwał ją nurt przepływającego przez jezioro strumienia. Była wolna, ale nie umiała wrócić do domu.

Dzień był jednak wyjątkowo piękny: ciepły i bezwietrzny, więc rozpacz, która ogarnęła ją nocą, gdzieś uleciała. Na skraju liścia, służącego jej za łódź, przysiadł kolorowy motyl.
- Dzień dobry - powiedziała.
- Dokąd płyniesz?
- Chciałabym trafić do domu, ale nie znam drogi i nie mogę poradzić sobie z liściem. Czy możesz mi pomóc?
- Może mogę, a może nie mogę - odparł lekko motyl. - Jeśli przywiążesz mnie swoim paskiem do liścia, nie będziesz musiała ciągle płynąć z prądem.

Calineczka posłuchała jego rady i za chwilę motyl ciągnął liść w stronę brzegu. Zanim jednak tam dotarli, wielki chrabąszcz porwał dziewczynkę i uniósł ją wysoko na drzewo.
- Bzz, bzz - buczał. - Może jesteś trochę za szczupła w pasie, ale jeśli umiesz gotować, wezmę cię za żonę i zostaniesz panią chrabąszczową.
- Puść mnie! - wołała Calineczka. - Ani trochę nie umiem gotować.
- To się nauczysz, bzz, bzz - oświadczył stanowczo chrabąszcz.

Gdy jednak posadził dziewczynkę na gałęzi, przyszły inne chrabąszcze i zaczęły się jej przyglądać z niezadowoleniem.
- Jest za chuda - mówiły.
- Ma za mało nóg.
- I brak jej skrzydeł. Pewnie nie potrafi latać.
- Niech sobie idzie, dokąd chce. Nie jest przecież chrabąszczem.

W końcu posadziły Calineczkę na łące pod drzewem, same zaś odfrunęły. Biedna mała. Z początku ogarnął ją wielki smutek, pomyślała bowiem, że jest tak brzydka, iż nie chce jej ani syn ropuchy, ani chrabąszcz. Żaden z nich nie był zbyt urodziwy czy uprzejmy, ale nie jest miło zostać porzuconym przez kogokolwiek.