Pasterz i wilk

Janek pasł owce na zielonym zboczu nad wioską, tam gdzie łąka dotykała ciemnego lasu. Słońce grzało, owce skubały trawę, a dzień ciągnął się długo i leniwie.

Nic się nie działo. Zupełnie nic. Owce beczały cichutko, trawa szumiała pod wiatrem, a pies Burek spał w cieniu jałowca z nosem na łapach.

Janek wyjął z kieszeni drewnianą fujarkę i zagrał kilka nut. Potem policzył owce. Potem znowu zagrał. Potem znowu policzył.

- Nudzi mi się, Burek - westchnął. - Nudzi mi się okropnie.

Pies machnął ogonem, nie otwierając nawet oczu.

Janek przypomniał sobie, co mówił mu gospodarz. Gdyby z lasu wyszedł wilk, chłopiec miał biec do wioski i wołać, a ludzie przyjdą z kijami i wilka przegonią.

I wtedy przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Zerknął na las, w którym nie było nikogo, nabrał powietrza i pobiegł w dół zbocza.

- Wilk! Wilk! - krzyczał. - Wilk przy owcach!

W wiosce zrobiło się poruszenie. Ludzie rzucili to, co mieli w rękach, i pobiegli pod górę. Kroki dudniły po ścieżce, ktoś zgubił czapkę, ktoś wołał, żeby zaczekać.

Kiedy zdyszani wbiegli na łąkę, owce stały spokojnie, a Janek śmiał się tak, że aż trzymał się za brzuch.

- Nie ma żadnego wilka - powiedział. - Ale tak śmiesznie biegliście.

Ludzie popatrzyli po sobie i zeszli w dół bez słowa. Janek uznał, że to była najlepsza zabawa od tygodni.

Kilka dni później zrobił to samo. Znowu krzyczał, znowu przybiegli, tym razem wolniej, i znowu zastali spokojne owce i roześmianego chłopca.

Stary Michał, który przyszedł ostatni, oparł się na kiju i długo patrzył na Janka.

- Kto woła na niby, temu potem trudno uwierzyć - powiedział cicho. - Zapamiętaj to sobie.

Janek tylko wzruszył ramionami.

Minęło kilka dni. Pewnego wieczoru słońce schowało się za lasem, a po łące rozlały się długie cienie. Zrobiło się chłodno i bardzo cicho.