Wilk i Żuraw
Na motywach: Ezop
Bajka o wilku, który zakrztusił się kością i obiecał sowite wynagrodzenie temu, kto mu pomoże. Żuraw zgodził się i wyciągnął kość swoim długim dziobem, ryzykując własne życie. Gdy jednak poprosił o obiecaną nagrodę, wilk roześmiał się drwiąco. Historia uczy, że od złych i niewdzięcznych ludzi nie należy oczekiwać zapłaty za dobrze wykonaną przysługę.
Dawno temu, w gęstym lesie pełnym sosen i świerków, mieszkał wilk. Nie był to wilk miły ani grzeczny - był chciwy i myślał tylko o sobie.
Pewnego dnia wilk znalazł wielką kość i rzucił się na nią z takim łakomstwem, że kość utknęła mu głęboko w gardle. Wilk kaszlał, sapał i charczał, ale kość siedziała mocno i nie chciała ruszyć z miejsca.
- Ratunku! - wył wilk. - Kto mi pomoże, ten dostanie nagrodę! Wielką nagrodę!
Hałas dotarł aż do łąki nad rzeką, gdzie na jednej nodze stał żuraw. Miał długą szyję, długie nogi i bardzo, bardzo długi dziób.
- Może ja potrafię pomóc - pomyślał żuraw.
Podleciał do wilka i spojrzał na niego uważnie.
- Słyszałem, że obiecałeś nagrodę - powiedział żuraw spokojnie. - Mogę wyciągnąć tę kość. Mój dziób jest do tego stworzony.
- Tak, tak! - krzyknął wilk. - Pomóż mi, a dostaniesz, czego zapragniesz!
Żuraw wiedział, że to niebezpieczne. Wsunąć głowę w paszczę wilka? To nie był dobry pomysł. Ale kość sprawiała wilkowi ból, a żuraw miał dobre serce.
